Goud omrand

Er zijn van die dagen die een gouden randje hebben. Je wordt wakker en een uur later spat het zonlicht naar binnen, kleuren worden versterkt, iedereen heft goede zin. Ik heb gisteren het nieuwste boek van één van mijn favoriete schrijvers gekocht : Kader Abdollah, hij heeft 1001 nacht geschreven op zijn manier. Hij lijkt me weer te wijzen op wat ik al het hele jaar roep; “We missen magie, het geloof in sprookjes , in verhalen.” Als ik zijn boek opensla dan ben ik zo blij als een groot kind kan zijn.

Die middag wil ik even uitwaaien en besluit te fietsen naar de boulevard om daar mijn fiets te zetten en dan over het strand te lopen. Dit doe ik nooit, want ik vind de boulevard veel te toeristisch, maar iets in me zegt dat ik moet gaan. Ik parkeer mijn fiets, loop naar beneden naar de boulevard en direct valt mijn oog op een oudere mevrouw die met een radio in haar hand loopt te dansen. Ze heeft een radio op haar schouder en ze danst als een wervelwind, maar met hele sierlijke, mooie bewegingen over de boulevard alsof er niemand is. Ik loop direct achter haar aan. De muziek is Latijns Amerikaans, ze is helemaal in het wit gekleed, inclusief haar schoenen, ze heeft een energie, wauw. Ik krijg direct een glimlach van oor tot oor op mijn gezicht. De meeste mensen om me heen zijn te druk bezig met hun telefoon, partner of achter hun kind aan te rennen en lijken haar opmerkelijke verschijning en bewegingen niet eens op te merken. Ik moet haar spreken. 

“Sorry mevrouw, mag ik u iets vragen?”

Ze hoort me niet, ze is in haar eigen wereld en die bestaat alleen maar uit dansen.

“Mevrouw, sorry dat ik u stoor, ik word blij van u, kunt u me iets vertellen over uzelf?”

Ik heb eigenlijk direct spijt dat ik zo nieuwsgierig ben naar haar verhaal en wil me omdraaien. Wie ben ik om naar iemands leven te vragen?

Abrupt staat ze stil, ik bots bijna tegen haar aan. Ze kijkt me aan en doet haar vinger op haar lippen en maakt het gebaar dat ik stil  moet zijn.

Ze danst om me heen, de muziek gaat steeds sneller, haar bewegingen worden steeds sneller. Ze lijkt zo jong in plaats van de leeftijd die ze zeker heeft en dan is de muziek afgelopen en duwt ze op haar cassettespeler ( ja, ze bestaan nog!!). Stilte. Ze maakt een buiging.

“Aangenaam, ik wil alleen iets zeggen als je er iets mee doet.”

“Ik doe er graag iets mee, maar dat ligt eraan wat u van me wilt.”

“Ik dans al heel mijn leven, ik kon eerder dansen dan lopen volgens mijn moeder. Ik heb heel veel mensen gelukkig gemaakt met mijn dansen, met mijn werk. Ik moest mijn professionele carrière als beroepsballerina stoppen toen ik veertig was, erna ben ik een dansschool begonnen. Ik ben nu negenentachtig en het leven is wat ingewikkelder geworden, want er is een pandemie in de wereld en die houdt ons in zijn greep, wist u dat?”

Ik knik bevestigend.

“De eerste maanden was ik boos en verdrietig. Ik ben niet meer zo jong en ik gaf iedere dag dansles en opeens mag ik niks meer, omdat ik kwetsbaar ben. Wie bepaalt dat voor mij? Niet mijn kinderen, die heb ik niet helaas. Niet mijn man, hij is er niet meer helaas. Iedereen is sterfelijk en zeker ik. Ik ben geen egoïst, ik wil niemand ziek maken. Ik wil gewoon de laatste maanden, weken, jaren, wie zal het zeggen van mijn leven doorgaan met waar ik mensen blij mee maak. Met de minuscule reden waarom ik hier ben op aarde. Ik heb heel wat meegemaakt, maar ik mis kritische blikken op de wereld, ik mis sprookjes en mooie verhalen, maar voor alles mis ik aandacht en resonantie.

Kijk eens om je heen. We hebben alles en we hebben niets. Zie je dat koppel? Zo lopen vlak naast een prachtig stukje natuur, ze lopen naast elkaar, ze kijken niet naar elkaar, noch naar de natuur en ze genieten er ook niet van.  Ze hebben ook geen contact met elkaar, want kijk, zie je het, ze kijken op hun  telefoon. Iedereen wil een goed leven, maar we jagen vooral na wat meetbaar is. Ik heb een vriendin, ze vergat haar horloge. Na het wandelen was ze boos, want het was allemaal voor niets geweest, omdat ze haar stappen niet had kunnen tellen. Maar ik ben ook positief verbaasd en kritisch tegelijk. We hebben een pandemie en opeens konden we het sociale leven grotendeels stilleggen, vliegtuigen bleven aan de grond, het autoverkeer werd met de helft teruggebracht, zelfs voetbalcompetities waren er niet. We willen het virus het eronder krijgen kost wat het kost. De drang om onze wereld naar zijn hand te zetten. We zijn in alles zo extreem. Het lijkt er voor mij op dat de moderniteit gestoeld is op het idee dat we onze omgeving volledig in onze macht kunnen krijgen, ook de natuur. Het is niet de natuur of de koning die bepaalt hoe je moet leven, dat doe jezelf. De democratie belooft ons dat we de samenleving kunnen  vormgeven, maar wat overheerst is machteloosheid tegenover ongelijkheid, tegenover klimaatverandering. We missen resonantie en aandacht in onze relatie met elkaar, met de natuur, de geschiedenis, met ons lichaam en ook met onszelf.

Als ik dans dan dans ik met alles wat er in me is, als ik lach dan lach ik met heel mijn hart, dit gesprek voer ik nu met jou en ik voer het alsof het misschien mijn laatste gesprek is. Als ik eet geniet ik met heel mijn lijf en ben ik dankbaar dat al dat voedsel na zoveel processen op mijn bord terecht is gekomen. We moeten stilstaan bij ons leven, bij onze aarde, bij waar we mee bezig zijn. Doen we het goed? Hebben deze jonge kinderen die hier lopen straks nog een aarde? Is het verstandig hoe we omgaan met dit virus? We moeten wereldleiders bij de les houden en niet bij hun macht. En moeten klinkt zo betuttelend en dwingend, maar het is niet alleen vijf voor twaalf voor mij, maar voor heel wat zaken. Voor onze aarde, voor normen en waarden, voor omgaan met elkaar. Maar we moeten niet willen beheersen en afdwingen, maar luisteren en reageren; dat vergt zelfvertrouwen.

Daarom dans ik door het leven, maak ik me ingewikkelde muziekstukken eigen. Ik geef nu online dansles, ik heb het geleerd, dat online filmen, het was wel even een dingetje! Oefenen met vallen en opstaan, zoals het echte leven. Je iedere dag honderd procent geven, leren van je fouten, kritisch zijn, ook naar jezelf, maar wel iedere dag onvoorwaardelijk  lief en aardig zijn voor eenieder om je heen. Liefhebben in de ruimste zin van het woord. Oprechte aandacht en resonantie.”

Ze zet haar muziek terug aan en danst weg.

Zoals de geest uit de kruik van een sprookje uit 1001 nacht , is ze verdwenen, maar niet uit mijn gedachten en niet uit mijn hart.

In elke dag

In elke dag zit goud verstopt

het zit in doodgewone dingen

in een lunch in de zon

in samen keihard dat ene liedje meezingen.

Het zit in de wolken die verdwijnen

in een bloem die opengaat

in een onverwachte glimlach

van een voorbijganger op straat.

In elke dag zit goud verstopt

vaak daar waar je ‘t het minst verwacht

maar juist in het alledaagse doodgewone

juist daar vindt goud zijn kracht.